Showing posts with label ஆரூர் - (திருவாரூர்). Show all posts
Showing posts with label ஆரூர் - (திருவாரூர்). Show all posts

Tuesday, July 1, 2025

P.411 - ஆரூர் (திருவாரூர்) - பிணிநீள் புரிபற்றி

2017-11-18

P.411 - ஆரூர் (திருவாரூர்)

---------------------------------

(கலிவிருத்தம் - மா மாங்காய் மா மாங்காய் - வாய்பாடு)

(சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.80.1 - "கற்றாங் கெரியோம்பி")


1)

பிணிநீள் புரிபற்றிப் பணிசெய் தண்டிக்குக்

கணிலே ஒளிதந்த கண்ணார் நுதலானை

அணியார் மதில்சூழ்ந்த ஆரூர் மேயானை

மணியார் மிடறானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


பிணி-நீள்-புரி பற்றிப் பணிசெய் தண்டிக்குக் கணிலே ஒளி தந்த கண் ஆர் நுதலானை - கட்டிய நீண்ட கயிற்றைப் பற்றி நடந்து திருக்குளத் தொண்டு செய்த தண்டியடிகளுக்குக் கண்ணில் பார்வையைக் கொடுத்த நெற்றிக்கண்ணனை; (பிணித்தல் - கட்டுதல்); (புரி - கயிறு); (கணிலே - கண்ணிலே - இடைக்குறையாக வந்தது);

அணி ஆர் மதில் சூழ்ந்த ஆரூர் மேயானை - அழகிய மதில் சூழ்ந்த திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மணி ஆர் மிடறானை மறவேல் மடநெஞ்சே - நீலமணி திகழும் கண்டனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (மிடறானை - மிடற்றானை; இடைக்குறை விகாரம்); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.19.2 - "மணிபடு கறைமிடறனை"); (ஏல் - எதிர்மறை ஏவல்-ஒருமை விகுதி);


2)

துளக்கில் நமிநந்தி தூய புனலூற்று

விளக்கில் ஒளிநின்று வீச அருள்வானை

அளப்பில் புகழானை ஆரூர் மேயானை

வளத்தைத் தருவானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


துளக்கு இல் நமிநந்தி தூய புனல் ஊற்று விளக்கில் ஒளி நின்று வீச அருள்வானை - அசையாத திட-பக்தி உடைய ( / வருத்தம் தீர்ந்த) நமிநந்தி அடிகள் (கமலாலயக் குளத்தின்) தூய நீரை ஊற்றி எரித்த விளக்கில் நீடு ஒளிவீசும்படி அருளியவனை; (துளக்கு - அசைவு; வருத்தம்);

அளப்பு இல் புகழானை - அளவற்ற புகழ் உடையவனை; (அளப்பு - அளத்தல்; எல்லை);

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

வளத்தைத் தருவானை மறவேல் மடநெஞ்சே - எல்லா நலங்களையும் தருபவனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக;


3)

மகனைத் தேரூர்ந்த மனுவுக் கருள்வானைக்

குகனைத் தருவானைக் கொடிய அரவத்தை

அகலத் தணிவானை ஆரூர் மேயானை

மகரக் குழையானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


மகனைத் தேர் ஊர்ந்த மனுவுக்கு அருள்வானை - கன்றை இழந்து வருந்திய பசுவைக் கண்டு தன் மகன் மீது தேரை ஓட்டி நீதியை நிலைநிறுத்திய மனுநீதிச் சோழனுக்கு அருளியவனை;

குகனைத் தருவானைக் - முருகனைத் தந்தவனை;

கொடிய அரவத்தை அகலத்து அணிவானை - கொடிய பாம்பை மார்பில் அணிபவனை; (அகலம் - மார்பு);

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மகரக்-குழையானை மறவேல் மடநெஞ்சே - மகரமீன் போன்ற குழையை அணிந்த பெருமானை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (சுந்தரர் தேவாரம் - 7.84.9 - "தாழ்மகரக்குழையுந் தோடும் அணிந்த திருக்காதனை");


4)

ஓடு தனையேந்தி ஊணுக் குழல்வானைப்

பாடு வன்றொண்டர் தேடு பொன்னீந்த

ஆடும் பெருமானை ஆரூர் மேயானை

மாடும் தருவானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


ஓடுதனை ஏந்தி ஊணுக்கு உழல்வானைப் - பிரமனது மண்டையோட்டை ஏந்திப் பிச்சைக்குத் திரிபவனை; (ஓடு - கபாலம்); (ஊண் - உணவு);

பாடு வன்தொண்டர் தேடு பொன் ஈந்த ஆடும் பெருமானை - புகழ்பாடி இறைஞ்சிய சுந்தரருக்குக் குளத்தில் அவர் தேடிய பொன்னைத் தந்த கூத்தனை; (சுந்தரர் தேவாரம் - 7.25.9 - "கூத்தா தந்தருளாய் கொடியேன் இட்டளங் கெடவே");

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மாடும் தருவானை மறவேல் மடநெஞ்சே - வீடு (முக்தி) அருள்வதோடு இம்மையில் செல்வமும் தருபவனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (மாடு - செல்வம்; உம் - எச்சவும்மை);


5)

கண்டங் கரியானைக் கங்கைச் சடையானைத்

தொண்டர் அவர்வேண்டத் தூது சென்றானை

அண்டர் பெருமானை ஆரூர் மேயானை

மண்டன் புடையானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


கண்டம் கரியானைக் - நீலகண்டனை;

கங்கைச் சடையானைத் - கங்காதரனை;

தொண்டர்-அவர் வேண்டத் தூது சென்றானை - சுந்தரர் வேண்டியவாறே பரவை மனைக்குத் தூது நடந்தவனை; (தொண்டர் - இங்கே வன்தொண்டர் - ஏகதேசமாக வந்ததாகக் கொள்ளல் ஆம்);

அண்டர் பெருமானை - தேவர்கள் பெருமானை;

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மண்டு அன்பு உடையானை மறவேல் மடநெஞ்சே - (அடியவர்களுக்கு) மிகுந்த அன்பு உடையவனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (மண்டுதல் - அதிகமாதல்);


6)

எழுது மறையான இனிய தமிழ்பாடித்

தொழுத அடியார்க்குத் துணையாய் வருவானை

அழிவில் பெருமானை ஆரூர் மேயானை

மழவெள் விடையானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


எழுது மறையான இனிய தமிழ் பாடித் தொழுத அடியார்க்குத் துணையாய் வருவானை - எழுதப்படும் வேதமான இனிய தேவாரத்தைப் பாடி வழிபடும் பக்தர்களுக்குக் காவலாகி வருபவனை;

அழிவு இல் பெருமானை - என்றும் அழிவில்லாத பெருமானை;

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மழ-வெள்-விடையானை மறவேல் மடநெஞ்சே - இளைய வெண்ணிற இடபத்தை வாகனமாக உடையவனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (மழ - இளமை);


7)

திங்கள் இளநாகம் சேர்ந்து நிலையாகத்

தங்கும் சடையானைச் சங்கக் குழையானை

அங்கை அழலானை ஆரூர் மேயானை

மங்கை பிரியானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


திங்கள் இளநாகம் சேர்ந்து நிலையாகத் தங்கும் சடையானைச் - பிறையும் இளம்-பாம்பும் ஒன்றாக என்றும் திகழும் சடையை உடையவனை;

சங்கக்-குழையானை - சங்கினால் ஆன குழையை அணிந்தவனை; (அப்பர் தேவாரம் - 6.98.9 - "சங்கக் குழையோர் காதன்");

அங்கை அழலானை - கையில் நெருப்பை ஏந்தியவனை;

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மங்கை பிரியானை மறவேல் மடநெஞ்சே - உமைபங்கனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக;


8)

இலங்கைக் கிறைதன்னை இறையே விரலூன்றி

மலங்க வைத்தானை வாசம் கமழ்கொன்றை

அலங்கல் அணிவானை ஆரூர் மேயானை

வலங்கொள் விடையானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


இலங்கைக்கு இறைதன்னை இறையே விரல் ஊன்றி மலங்க வைத்தானை - இலங்கை மன்னனான இராவணனைக் கயிலைமலைமேல் விரலைச் சிறிதளவே ஊன்றிக் கலங்கவைத்தவனை; (இறை - 1 அரசன்; 2; சிறிதளவு); (மலங்குதல் - மனங்கலங்குதல்);

வாசம் கமழ் கொன்றை-அலங்கல் அணிவானை - மணம் கமழும் கொன்றைமாலையை அணிந்தவனை; (அலங்கல் - பூமாலை);

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

வலங்கொள் விடையானை மறவேல் மடநெஞ்சே - வெற்றியுடைய இடப-வாகனனை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (வலம் - வலிமை; வெற்றி);


9)

மடலார் மலரான்மால் மண்விண் மிகநேடச்

சுடராய் எழுவானைத் தொண்டர்க் கெளியானை

அடலே றுடையானை ஆரூர் மேயானை

வடவால் நிழலானை மறவேல் மடநெஞ்சே.


மடல் ஆர் மலரான் மால் மண் விண் மிக நேடச் சுடராய் எழுவானைத் - இதழ்கள் மிக்க தாமரைமலர்மேல் உறையும் பிரமனும் திருமாலும் விண்ணில் பறந்து சென்றும் மண்ணை அகழ்ந்து சென்றும் தேடும்படி எல்லையில்லாத ஜோதியாகி உயர்ந்தவனை; (மடல் - பூவிதழ்); (நேடுதல் - தேடுதல்); (மலரான் மால் - மண் விண் - எதிர்நிரல்நிறையாக வந்தன);

தொண்டர்க்கு எளியானை - அடியவர்களால் எளிதில் அடையப்படுபவனை;

அடல்-ஏறு உடையானை - வலிமைமிக்க எருதை வாகனமாக உடையவனை; (அடல் - வலிமை; போர்; வெற்றி);

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

வடவால் நிழலானை மறவேல் மடநெஞ்சே - கல்லால-மரத்தின்கீழ் வீற்றிருக்கும் தட்சிணாமூர்த்தியை, என் பேதை மனமே நீ என்றும் மறவாமல் எண்ணுவாயாக; (வடவால் - கல்லாலமரம்); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.132.1 - "ஏரிசையும் வடவாலின் கீழிருந்தங் கீரிருவர்க் கிரங்கிநின்று");


10)

நிழலார் மழுவாளன் நீற்றைப் புனையாதார்

பிழையே புரிகேடர் பேச்சை மதியாதீர்

அழலார் சடையானை ஆரூர் மேயானை

மழையார் மிடறானை வாழ்த்த வருமின்பே.


நிழல் ஆர் மழுவாளன் நீற்றைப் புனையாதார் பிழையே புரி கேடர் பேச்சை மதியாதீர் - ஒளி பொருந்திய மழுவை ஏந்திய சிவபெருமானது திருநீற்றைப் பூசாதவர்களும் குற்றமே செய்யும் கேடர்களும் சொல்லும் பேச்சை நீங்கள் மதிக்கவேண்டா; (நிழல் - ஒளி);

அழல் ஆர் சடையானை - தீப் போன்ற செஞ்சடையை உடையவனை; (அழல் - நெருப்பு); (ஆர்தல் - ஒத்தல்); (சுந்தரர் தேவாரம் - 7.94.1 - "அழல்நீர் ஒழுகி யனைய சடையும்");

ஆரூர் மேயானை - திருவாரூரில் உறைகின்றவனை;

மழை ஆர் மிடறானை வாழ்த்த வரும் இன்பே - மேகம் ஒத்த நீலநிறம் பொருந்திய கண்டனை வாழ்த்தினால் இன்பமே வந்தடையும்; (மழை - மேகம்); (ஆர்தல் - ஒத்தல்; பொருந்துதல்); (மிடறு - கண்டம்); (மிடறானை - மிடற்றானை - இடைக்குறையாக வந்தது); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 2.23.1 - "மழையார் மிடறா");


11)

ஊழி பலகண்ட ஒப்பில் பெருமானை

ஆழி உமிழ்நஞ்சை அமுதா உண்டானை

ஆழித் தேரூரும் ஆரூர் மேயானை

வாழி எனநாளும் வாழ்த்த வருமின்பே.


ஊழி பல கண்ட ஒப்பு இல் பெருமானை - பல ஊழிக்காலங்களைக் கண்டவனும் ஒப்பற்றவனுமான பெருமானை; (ஊழி - உலகம் தோன்றி ஒடுங்கும் காலஅளவு ); (அப்பர் தேவாரம் - 6.28.10 - "ஊழி பலகண் டிருந்தார் போலும்");

ஆழி உமிழ் நஞ்சை அமுதா உண்டானை - கடல் கக்கிய ஆலகாலத்தை அமுதம்போல் உண்டவனை; (ஆழி - கடல்); (அமுதா - அமுதாக; கடைக்குறை விகாரம்);

ஆழித்தேர் ஊரும் ஆரூர் மேயானை - "ஆழித்தேர்" என்ற தேர் ஓடுகின்ற திருவாரூரில் உறைகின்றவனை; (ஆழித்தேர் - திருவாரூர்த் தேரின் பெயர்); (ஊர்தல் - செல்லுதல்; ஏறுதல்); (அப்பர் தேவாரம் - 4.19.7 - "ஆழித்தேர் வித்தகனை நான்கண்ட தாரூரே");

வாழி என நாளும் வாழ்த்த வரும் இன்பே - "வாழ்க" என்று தினந்தோறும் பக்தியோடு வாழ்த்தினால் இன்பமே வந்தடையும்; (வாழி - வாழ்க என்னும் பொருளில் வரும் வியங்கோட்சொல்);


வி. சுப்பிரமணியன்

----------- --------------


Thursday, April 3, 2025

P.383 - ஆரூர் (திருவாரூர்) - எதிர்வெங் கரியின்

2017-03-25

P.383 - ஆரூர் (திருவாரூர்)

---------------------------------

(12 பாடல்கள்)

(வஞ்சிவிருத்தம் - தனனா தனனா தனதானா - சந்தம். முதற்சீர் தானா என்றும் வரலாம்.)

(சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.37.1 - "அரவச் சடைமேல் மதிமத்தம்")


1)

எதிர்வெங் கரியின் னுரிமூடி

முதிரா முலையாள் ஒருபாகன்

மதில்கள் புடைசூழ் மணியாரூர்ப்

பதியெம் மிறையைத் துதிநாவே.


எதிர்-வெங்-கரியின் உரி மூடி - எதிர்த்துப் போர்செய்த கொடிய யானையின் தோலைப் போர்வையாகப் போர்த்தவன்; (உரி - தோல்); (கரியின்னுரி - சந்தம் கருதி னகர ஒற்று விரித்தல் விகாரம்);

முதிரா முலையாள் ஒரு பாகன் - என்றும் இளமுலையை உடைய உமாதேவியை ஒரு பாகமாக உடையவன்; (முதிர்தல் - இளமைத்தன்மை நீங்கி முற்றுதல்); (நம்பியாண்டார் நம்பிகள் - ஆளுடைய பிள்ளையார் திருத்தொகை - 11.39 - அடி - 5-6 - "முதிராத செப்பொத்த கொங்கைத் திருநுதலி");

மதில்கள் புடைசூழ் மணி ஆரூர்ப்-பதி எம் இறையைத் துதி நாவே - மதில்களால் சூழப்பெற்ற அழகிய திருவாரூர்த் தலத்தில் எழுந்தருளிய எம் இறைவனை, நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக; (மணி - அழகு); (பதி - 1. தலம்; 2. தலைவன்); (ஆரூர்ப்-பதி - 1. திருவாரூர்த் தலம்; 2. திருவாரூர்ப் பெருமான்);


2)

தூநான் மறையின் பொருளானான்

ஊனார் தலையிற் பலிகொள்வான்

வானார் மதில்சூழ் மணியாரூர்

மானார் கரனைத் துதிநாவே.


தூ-நான்மறையின் பொருள் ஆனான் - தூய நால்வேதங்களின் பொருளாக விளங்குபவன்;

ஊன் ஆர் தலையில் பலிகொள்வான் - மாமிசம் பொருந்திய பிரமன் மண்டையோட்டில் பிச்சை ஏற்பவன்; (பலி - பிச்சை);

வான் ஆர் மதில்சூழ் மணி ஆரூர் மான் ஆர் கரனைத் துதி நாவே - வானளாவிய மதில்களால் சூழப்பெற்ற அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்றவனும் கையில் மானை ஏந்தியவனுமான சிவபெருமானை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக; (கரன் - கரத்தை உடையவன்); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.20.4 - "நலம் மலிதரு கரன்");


3)

குழையோர் செவியன் சடைதன்னிற்

சுழலார் நதியன் சுடுநீற்றன்

மழையார் மிடறன் மணியாரூர்

உழையார் கரனைத் துதிநாவே.


குழை ஓர் செவியன் - ஒரு காதில் குழையை அணிந்தவன்;

சடைதன்னில் சுழல் ஆர் நதியன் - சடையில் சுழல்கள் மிக்க கங்கையை உடையவன்;

சுடுநீற்றன் - வெந்த வெண்ணீற்றைப் பூசியவன்;

மழை ஆர் மிடறன் - மேகம் போன்ற நீலகண்டம் உடையவன்; (ஆர்தல் - ஒத்தல்); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 2.23.1 - "மழையார் மிடறா");

மணி ஆரூர் உழை ஆர் கரனைத் துதி நாவே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்றவனும் கையில் மானை ஏந்தியவனுமான சிவபெருமானை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக; (உழை - மான்); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 2.23.1 - "உழையார் கரவா");


4)

அழலும் துடியும் வடியார்ந்த

மழுவும் உடையான் மணிகண்டன்

மழவெள் விடையன் மணியாரூர்

அழகன் கழலைத் துதிநாவே.


அழலும் துடியும் வடி ஆர்ந்த மழுவும் உடையான் - கையில் தீயையும் உடுக்கையையும் கூர்மையான மழுவாயுதத்தையும் ஏந்தியவன்; (துடி - உடுக்கை என்ற பறைவகை); (வடி - கூர்மை); (மழுவும்முடையான் - மகர ஒற்று விரித்தல் விகாரம்);

மணிகண்டன் - நீலகண்டன்;

மழ-வெள்-விடையன் - இளைய வெண்ணிற இடபத்தை ஊர்தியாக உடையவன்;

மணி ஆரூர் அழகன் கழலைத் துதி நாவே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்றவனும் சுந்தரனுமான சிவபெருமான் திருவடியை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக;


5)

பதிகம் பலவும் பகர்வார்க்கு

நிதியம் தருவான் நதியோடு

மதியார் சடையன் மணியாரூர்

அதிபன் கழலைத் துதிநாவே.


பதிகம் பலவும் பகர்வார்க்கு - பல பதிகங்களைப் பாடித் தொழும் அடியவர்களுக்கு; (பகர்தல் - இங்கே, பாடுதல் என்ற பொருளில்); (சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.88.9 - "பண்ணின் னிசைபகர்வார் வினைபற் றறுப்பாரே");

நிதியம் தருவான் - பொன்னும் பொருளும் அளிப்பவன்; (நிதியம் - நிதி; பொன்); (சம்பந்தர், அப்பர், சுந்தரர் வரலாறுகளைக் காண்க);

நதியோடு மதி ஆர் சடையன் - கங்கையையும் சந்திரனையும் சடையில் அணிந்தவன்; கங்கை ஓடுகின்ற, திங்கள் பொருந்துகின்ற சடையை உடையவன் என்றும் பொருள்காணல் ஆம்; (நதி - ஆறு - கங்கை); ("நிதியம் தரு வான் நதி" என்று வினைத்தொகையாக இயைத்தும் பொருள்கொள்ளல் ஆம் - "பொன் தருகின்ற, கங்கையோடு"; வான் நதி - கங்கை);

அதிபன் - தலைவன்; (அப்பர் தேவாரம் - 5.32.9 – "பூந்துருத்திந் நகர்க்கதிபன்");

கழலைத் துதி நாவே - அந்தச் சிவபெருமான் திருவடியை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக;


6)

தலைவா எனவான் தொழுதேவன்

அலையார் சடைமேல் அரவத்தான்

மலையான் மருகன் மணியாரூர்

நிலையா னவனைத் துதிநாவே.


தலைவா என வான் தொழு தேவன் - "தலைவனே" என்று தேவர்கள் வழிபடுகின்ற தேவன்; (வான் - வானுலகம்; தேவர்கள்);

அலை ஆர் சடைமேல் அரவத்தான் - கங்கையைத் தாங்கிய சடைமேல் பாம்பை அணிந்தவன்;

மலையான் மருகன் - இமவானுக்கு மருமகன்; (அப்பர் தேவாரம் - 6.38.1 - "மலையான் மருகனாய் நின்றாய் நீயே");

மணி ஆரூர் நிலை ஆனவனைத் துதி நாவே - அழகிய திருவாரூரில் நிலைத்து உறைகின்ற சிவபெருமானை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக;


7)

களபம் மெனவெண் பொடிபூசி

ஒளிரும் புரிநூல் திகழ்மார்பன்

வளரும் பிறையான் மணியாரூர்

வளையார் கரனைத் துதிநாவே.


களபம் என வெண் பொடிபூசி - சந்தனச்-சாந்து போல வெண்திருநீற்றைப் பூசியவன்; (களபம் - கலவைச்சாந்து); (களபம்மென – மகர ஒற்று விரித்தல் விகாரம்);

ஒளிரும் புரிநூல் திகழ்மார்பன் - பிரகாசிக்கின்ற முப்புரிநூலை மார்பில் அணிந்தவன்;

வளரும் பிறையான் - இளம்பிறையை அணிந்தவன்;

மணி ஆரூர் வளை ஆர் கரனைத் துதி நாவே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்றவனும், கையில் வளையல் அணிந்தவனுமான (அர்த்தநாரீஸ்வரனான) சிவபெருமானை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக;


8)

மயலால் திருமா மலைபேர்த்தான்

துயரே படவோர் விரல்வைத்தார்

வயலார் வளமார் மணியாரூர்ப்

பயில்வார் கழலைத் துதிநாவே.


மயலால் திரு-மா-மலை பேர்த்தான் துயரே பட ஓர் விரல் வைத்தார் - தன் வலிமையை எண்ணிச் செருக்கிக் கயிலைமலையைப் பேர்க்க முயன்ற இராவணன் மிக வருந்தும்படி ஒரு விரலை ஊன்றியவர்; (மயல் - அறியாமை); (பேர்த்தல் - இடத்தல்);

வயல் ஆர் வளம் ஆர் மணி ஆரூர்ப் பயில்வார் கழலைத் துதி நாவே - வயல்கள் நிறைந்த வளம் மிக்க அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்ற சிவபெருமானாரின் திருவடியை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக; (பயில்தல் - தங்குதல்);


9)

கரியான் பிரமன் தொழநின்ற

எரியான் எழுதா மறையோதி

வரியார் உரியான் மணியாரூர்ப்

பெரியான் கழலைத் துதிநாவே.


கரியான் பிரமன் தொழ நின்ற எரியான் - திருமாலும் பிரமனும் தொழும்படி ஓங்கிய தீப்பிழம்பானவன்;

எழுதா-மறை ஓதி - எழுதாத மறையான வேதங்களைப் பாடியருளியவன்;

வரி ஆர் உரியான் - வரிகள் பொருந்திய தோலை (புலித்தோலை) அணிந்தவன்; (உரி - தோல்);

மணி ஆரூர்ப் பெரியான் கழலைத் துதி நாவே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்ற பெரியவனான சிவபெருமான் திருவடியை, என் நாக்கே, நீ துதிப்பாயாக;


10)

உய்யும் வழியொன் றறியார்சொல்

பொய்யைப் பொருளா மதியேன்மின்

மையார் மிடறன் மணியாரூர்ச்

செய்யான் தொழுவார்க் கருள்வானே.


உய்யும் வழியொன்று அறியார் சொல் பொய்யைப் பொருளா மதியேன்மின் - உய்யும் நெறியை அறியாதவர்கள் சொல்லும் பொய்களை நீங்கள் பொருளாக மதிக்கவேண்டா; (பொருளா - பொருளாக; பொருள் - தத்துவம்; மெய்ப்பொருள்); (ஏல் - எதிர்மறை ஏவல் ஒருமை விகுதி); (மின் - முன்னிலை ஏவல் பன்மை விகுதி);

மை ஆர் மிடறன் - கண்டத்தில் கருமையை உடையவன்; (மை - கறுப்பு);

மணி ஆரூர்ச் செய்யான் தொழுவார்க்கு அருள்வானே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்ற செம்மேனியனான சிவபெருமான் தொழும் அடியவர்களுக்கு அருள்செய்பவன்; அருள்வான்; (செய்யான் - செய்யவன் - சிவந்த நிறம் உடையவன்);


11)

தக்கன் தலையன் றறுதேவா

முக்கட் பரமா ஒருபங்கில்

மைக்கண் ணியினாய் மணியாரூர்ச்

சொக்கா எனவெந் துயர்வீடே.


தக்கன் தலை அன்று அறு தேவா - இகழ்ந்த தக்கனது தலையை முன்பு (அவன் அவவேள்வி செய்த நாளில்) அறுத்த தேவனே; (அறுத்தல் - அரிதல் - வெட்டுதல்); (திருவாசகம் - திருச்சாழல் - 8.12.5 - "தக்கனையும் எச்சனையும் தலையறுத்து");

முக்கட் பரமா - நெற்றிக்கண்ணுடைய பரமனே;

ஒரு பங்கில் மைக்கண்ணியினாய் - திருமேனியில் ஒரு பாகமாகக், கரிய மை அணிந்த கண்ணையுடைய உமையை உடையவனே; (மை - கருமை; கண்ணுக்கிடும் அஞ்சனம்);

மணி ஆரூர்ச் சொக்கா என வெந்-துயர் வீடே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்ற அழகனே என்று தொழும் அடியவர்களுடைய கொடிய துன்பங்கள் எல்லாம் நீங்கும்; (சொக்கன் - அழகன்); (எனவெந்துயர் - 1. என வெம் துயர்; 2. என எம் துயர்); (வெம்மை - கடுமை); (வீடு - விடுதல்; நீக்கம்; முடிவு); (அப்பர் தேவாரம் - 6.87.2 - "பூதகணம் ஆட ஆடும் சொக்கன்காண்");


12)

மலைவெஞ் சிலையால் மதிலெய்தாய்

மலரம் பினனைப் பொடிசெய்தாய்

வலமார் விடையாய் மணியாரூர்த்

தலைவா எனவல் வினைசாய்வே.


மலை வெஞ்-சிலையால் மதில் எய்தாய் - மேருமலையைக் கொடிய வில்லாக ஏந்தி முப்புரங்களை எய்தவனே; (சிலை வில்); (மதில் - கோட்டை);

மலர்-அம்பினனைப் பொடி செய்தாய் - மலர்க்கணையை ஏவும் மன்மதனைச் சாம்பலாக்கியவனே;

வலம் ஆர் விடையாய் - வெற்றி பொருந்திய விடையை ஊர்தியாக உடையவனே; (வலம் - வலிமை; வெற்றி); (பெரியபுராணம் - "வென்றி விடையார் மதிச்சடையார்");

மணி ஆரூர்த் தலைவா என வல்வினை சாய்வே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்ற தலைவனே" என்று தொழும் அடியவர்களுடைய வலிய வினைகள் எல்லாம் அழியும்; (சாய்தல் - அழிதல்); (அப்பர் தேவாரம் - 5.19.8 - "கரக்கோயிலைத் தங் கையால் தொழுவார் வினை சாயுமே");


வி. சுப்பிரமணியன்

----------- --------------


Tuesday, April 1, 2025

P.373 - ஆரூர் (திருவாரூர்) - நிழலார் மழு

2016-12-20

P.373 - ஆரூர் (திருவாரூர்)

---------------------------------

(வஞ்சிவிருத்தம் - தனனா தனனா தனதானா - சந்தம். முதற்சீர் தானா என்றும் வரலாம்.)

(சம்பந்தர் தேவாரம் - 1.37.1 - "அரவச் சடைமேல் மதிமத்தம்")


1)

நிழலார் மழுவேந் தியமைந்தா

மழையார் நிறம்ஏ றியகண்டா

அழகார் மதில்ஆர் திருவாரூர்

குழகா வெனவாழ்த் திடுநாவே.


நிழல் ஆர் மழு ஏந்திய மைந்தா - ஒளிவீசும் மழுவாயுதத்தை ஏந்திய வீரனே; (நிழல் - ஒளி); (ஆர்தல் - பொருந்துதல்; நிறைதல்; மிகுதல்); (மைந்தன் - வீரன்);

மழை ஆர் நிறம் ஏறிய கண்டா - மேகம் போல் நிறம் உடைய கண்டத்தை உடையவனே; (மழை - மேகம்); (ஆர்தல் - ஒத்தல்);

அழகு ஆர் மதில் ஆர் திரு-ஆரூர் - அழகிய மதில்கள் பொருந்திய திருவாரூரில் உறைகின்ற;

குழகா என வாழ்த்திடு நாவே - இளைஞனே (/அழகனே) என்று நாவே நீ வாழ்த்துவாயாக; (குழகன் - இளைஞன்; அழகன்);


2)

மலையான் மகள்தன் மணவாளா

கலைஆ ரழல்ஏந் தியகையாய்

அலையா அடியார் திரள்ஆரூர்த்

தலைவா எனவாழ்த் திடுநாவே.


மலையான்-மகள்தன் மணவாளா - மலைமகளுக்குக் கணவனே; (மகள்+தன் - மகடன் என்று புணரும்; அப்பர் தேவாரம் - 4.88.1 - "மலைமக டன்னுடைய பாலனைப்")

கலை ஆரழல் ஏந்திய கையாய் - மானையும் அரிய தீயையும் கையில் ஏந்தியவனே; (கலை - மான்);

அலையா அடியார் திரள் ஆரூர்த் - அலைபோல அடியவர்கள் திரள்கின்ற திருவாரூரில் உறைகின்ற; (அலையா - 1. அலையாக; 2. அலைதல் (வருந்துதல்) என்ற வினைச்சொல்லின் அடிப்படையில் "அலையாத" என்றும் பொருள்கொள்ளலாம்; ஈசனை வணங்குவதால் அடியவர்களுக்கு வருத்தம் இல்லை);

தலைவா என வாழ்த்திடு நாவே - தலைவனே என்று நாவே நீ வாழ்த்துவாயாக;


3)

அரவந் தனைநாண் எனஆர்த்தான்

வெருவும் சுரர்ஏத் தஇரங்கி

அருநஞ் சினைஆர்ந் தவன்ஆரூர்

ஒருவன் புகழ்ஓ திடுநாவே.


அரவம்தனை நாண் என ஆர்த்தான் - பாம்பை அரைநாணாகக் கட்டியவன்; (ஆர்த்தல் - கட்டுதல்);

வெருவும் சுரர் ஏத்த இரங்கி அரு-நஞ்சினை ஆர்ந்தவன் - அஞ்சிய தேவர்கள் துதிக்க அவர்களுக்கு இரங்கிக் கொடிய விஷத்தை உண்டவன்; (வெருவுதல் - அஞ்சுதல்); (சுரர் - தேவர்கள்); (ஆர்தல் - உண்ணுதல்);

ஆரூர் ஒருவன் புகழ் ஓதிடு நாவே - திருவாரூரில் உறைகின்ற ஒப்பற்றவனது புகழை, நாவே நீ சொல்வாயாக; (ஒருவன் - ஒப்பற்றவன்); (ஓதுதல் - பாடுதல்; சொல்லுதல்);


4)

விடையார் கொடிகாட் டியவேந்தன்

சடைமேல் பிறைதாங் கியதந்தை

அடையார் புரம்எய் தவன்ஆரூர்

உடையான் புகழ்ஓ திடுநாவே.


விடை ஆர் கொடி காட்டிய வேந்தன் - இடபக்கொடியை உடைய மன்னன்;

சடைமேல் பிறை தாங்கிய தந்தை - சடையின்மேல் சந்திரனைத் தரித்தவன், நம் தந்தை;

அடையார் புரம் எய்தவன் - பகைவர்களது முப்புரத்தைக் கணை எய்து அழித்தவன்;

ஆரூர் உடையான் புகழ் ஓதிடு நாவே - திருவாரூரில் உறைகின்ற சுவாமியின் புகழை, நாவே நீ சொல்வாயாக; (உடையான் - சுவாமி);


5)

மயலா னவைதீர்ந் திடவேண்டில்

குயிலார் மொழிமா தொருகூறன்

அயனார் தலைகொய் தவன்ஆரூர்க்

கயமார் சடையான் கழல்ஏத்தே.


மயல் ஆனவை தீர்ந்திட வேண்டில் - மயக்கங்கள் எல்லாம் தீரவேண்டும் என்றால்;

குயில் ஆர் மொழி மாது ஒரு கூறன் - குயில்போல் இனிய மொழியுடைய உமையம்மையை ஒரு கூறாக உடையவன்; (ஆர்தல் - ஒத்தல்);

அயனார் தலை கொய்தவன் - பிரமனது தலைகளில் ஒன்றைக் கிள்ளியவன்; (அயன் - பிரமன்);

ஆரூர்க் கயம் ஆர் சடையான் கழல் ஏத்தே - திருவாரூரில் உறைகின்ற, கங்கைச்-சடையானது கழல் அணிந்த திருவடியைத் துதிப்பாயாக; (கயம் - நீர்நிலை; இங்கே கங்கை); (ஏத்துதல் - துதித்தல்);


6)

இரவும் தொழில்ஆ கியஏந்தல்

குரவம் பிறைசூ டியகூத்தன்

அரவம் புனைமார் பினன்ஆரூர்ப்

பரமன் புகழ்பா டிடுநாவே.


இரவும் தொழில் ஆகிய ஏந்தல் - யாசித்தலையும் ஒரு தொழிலாக ஏற்ற பெருமான்; (இரவு - இரத்தல்; பிச்சையெடுத்தல்);

குரவம் பிறை சூடிய கூத்தன் - குராமலரையும் பிறையையும் அணிந்தவன், திருநடம் செய்பவன்;

அரவம் புனை மார்பினன் - பாம்பை மாலையாக மார்பில் அணிந்தவன்;

ஆரூர்ப் பரமன் புகழ் பாடிடு நாவே - திருவாரூரில் உறைகின்ற பரமன் புகழை, நாவே நீ பாடுவாயாக;


7)

அரனென் றொருநா மமும்உள்ளான்

சரணம் தொழுவா னவர்உய்ய

அரணம் சுடநக் கவன்ஆரூர்ப்

பரனென் றுரைசெய் திடுநாவே.


அரன் என்று ஒரு நாமமும் உள்ளான் - ஹரன் என்ற ஒப்பற்ற (/ஒரு) திருப்பெயரும் உடையவன்; (ஒரு - ஒப்பற்ற); (உம் - அசை என்றும் கொள்ளல் ஆம்);

சரணம் தொழு வானவர் உய்ய - திருவடியை வணங்கிய தேவர்கள் இடர் தீரும்படி; (சரணம் - பாதம்);

அரணம் சுட நக்கவன் - முப்புரங்களை எரிக்கச் சிரித்தவன்; (அரணம் - கோட்டை); (நகுதல் - சிரித்தல்);

ஆரூர்ப் பரன் என்று உரை செய்திடு நாவே - திருவாரூரில் உறைகின்ற பரமன் என்று, நாவே நீ சொல்வாயாக; (பரன் - மேலானவன்);


8)

முடிபத் துடைமூர்க் கனைவாதைப்

படவைத் திசைகேட் டவன்ஆற்றைச்

சடைவைத் தவன்ஏர் மலிஆரூர்

இடபத் தனைஏத் திடுநாவே.


முடி பத்துடை மூர்க்கனை வாதைப் படவைத்து இசை கேட்டவன் - பத்துத் தலைகளை உடையவனும் மூடனுமான இராவணனை நசுக்கித் துன்பப்படவைத்துப், பின் அவன் பாடிய இசையைக் கேட்டவன்; (மூர்க்கன் - மூடன்; பிடிவாதக்குணம் உடையவன்); (வாதை - துன்பம்);

ஆற்றைச் சடை வைத்தவன் - கங்காதரன்;

ஏர் மலி ஆரூர் இடபத்தனை ஏத்திடு நாவே - அழகிய திருவாரூரில் உறைகின்ற, ஏற்றை வாகனமாக உடைய ஈசனை, நாவே நீ துதிப்பாயாக; (ஏர் - அழகு; நன்மை); (மலிதல் - மிகுதல்; நிறைதல்); (இடபம் - எருது); (அப்பர் தேவாரம் - 6.17.6 - "கொடியார் இடபத்தர்");


9)

கரியீ ருரிபோர்த் தவன்நீறு

புரிநூ லணிமார் பினன்எம்மான்

அரியான் அயன்மாற் கணிஆரூர்ப்

பிரியான் றனைவாழ்த் திடுநாவே.


கரி ஈருரி போர்த்தவன் - ஆனையின் உரித்த தோலைப் போர்த்தவன்; (ஈர் உரி - உரித்த தோல்); (ஈர்த்தல் - உரித்தல்); (உரி - தோல்);

நீறு புரிநூல் அணி மார்பினன் எம்-மான் - திருநீற்றையும் முப்புரி-நூலையும் மார்பில் அணிந்தவன்; எம் பெருமான்;

அரியான் அயன் மாற்கு - விஷ்ணுவுக்கும் பிரமனுக்கும் அறிதற்கு அரியவன்; (மாற்கு - மால்+கு - திருமாலுக்கு);

அணி-ஆரூர்ப் பிரியான்தனை வாழ்த்திடு நாவே - அழகிய திருவாரூரிலிருந்து நீங்காதவனை (ஆரூரில் என்றும் உறைகின்றவனை), நாவே நீ வாழ்த்துவாயாக;


10)

பலபொய் யுரைசெய்ம் மதியீனர்

சொலைமெய் யெனநீர் மதியேன்மின்

அலையைச் சடைவைத் தவன்ஆரூர்

நிலையத் தனைவாழ்த் திடஇன்பே.


பல பொய்யுரை செய்ம் மதியீனர் - பல பொய்களைப் பேசும் அறிவிலிகளின்; (மதியீனம் - அறிவின்மை);

சொலை மெய் என நீர் மதியேன்மின் - சொல்லை உண்மை என்று நீங்கள் எண்ணவேண்டா; (சொலை - சொல்லை - இடைக்குறை விகாரம்); (ஏல் - எதிர்மறை ஏவல் ஒருமை விகுதி); (மின் - முன்னிலை ஏவற் பன்மை விகுதி);

அலையைச் சடை வைத்தவன் - கங்கையைச் சடையில் தாங்கியவன்;

ஆரூர் நிலை அத்தனை வாழ்த்திட இன்பே - திருவாரூரில் நிலையாக உறைகின்ற தந்தையை ( / திருவாரூர்க் கோயிலானை) வாழ்த்தினால் என்றும் இன்பமே; (நிலையத்தனை - 1. நிலை + அத்தனை - நீங்காமல் தங்கிய தந்தையை; 2. கோயிலானை); (நிலையம் - நிலயம் - தங்குமிடம்; கோயில்); (இன்பு - இன்பம்);


11)

பணியும் சுரருக் கமுதீந்தான்

பிணியொன் றிலன்நீள் மதிசூடி

அணியென் றரவம் புனைஆரூர்

மணிகண் டனைவாழ்த் திடஇன்பே.


பணியும் சுரருக்கு அமுது ஈந்தான் - தொழுத தேவர்களுக்கு அமுதத்தை அளித்தவன்; (சுரர் - தேவர்);

பிணி ஒன்று இலன் - பந்தமும் நோயும் இல்லாதவன்;

நீள்-மதி சூடி - வளரும் சந்திரனை அணிந்தவன்;

அணி என்று அரவம் புனை - ஆபரணமாகப் பாம்பை அணிகின்றவனும்;

ஆரூர் மணிகண்டனை வாழ்த்திட இன்பே - திருவாரூரில் உறைகின்றவனுமான நீலகண்டனை வாழ்த்தினால் என்றும் இன்பமே;


வி. சுப்பிரமணியன்

----------- --------------